SMAN IN DE BAN VAN DE ROCK & ROLL

Stoute cowboylaarzen

De Tapas eters in Sman hadden de laatste brokken voedsel nog niet achter hun kiezen, of de Hangover Gang stormde schietend door de tent met Baby, I’m Not Gonna Cry en The Barbecue’s On Fire als munitie. Er waren aardig wat Fanovers naar deze Saloon gekomen om deze Bounty Hunters met hun Colts te zien knallen; Bokbeffers, Sloeproeiers, Mengers, Fortunezen, Saendelfters, Frank en Sita, André en Irma, Danielle en Wendy, Arjan en Corina(nu met schoenen aan), ze hadden allemaal hun stoute cowboylaarzen weer aangetrokken. Alleen hoffotograaf Simon Sigaar was er niet, hij lag zo ziek als een doodgeknuppelde zeehond te hoesten en te proesten in zijn bedje.

Iers drankgelag

The Hangovers stonden achterin de kroeg geposteerd, naast de rookruimte, waaruit bij tijd en wijle flinke pluimen rook dreven en zo de geoliede rock n’ roll show extra cachet gaf. Guitarslinger Bob molenwiekte zich een ongeluk tijdens het voor het eerst met Dixie gespeelde They Don’t Make Outlaws Like They Used To. Caat legde meedogenloos het tapijt neer voor het kersvers gebakken My Best Friend’s Wife en het gedrieën gezongen Watch Out For The Hangovers sloot de tweede set als een exorbitant Iers drankgelag af.

Naadloos

Het laatste hoofdstuk uit deze enerverende Western startte verrassend met een trits vuige Rolling Stonesklassiekers uit Bob, Dixie en Pat’s Hand Of Fate-tijd. When The Whip Comes Down, Respectable en Starfucker werden lekker rommelig, zoals het de Stones betaamt, de dampende kroeg doorgejaagd. Eigen klassiekers als Miss No Bikini en The Pussy Man sloten hier naadloos bij aan. En anders maar niet.

Uitsmijter

Er was geen uitsmijter in het dampende Café Sman aanwezig, daarom besloten The Hangovers er maar een paar uit de aap van de mouw te schudden. Na de meekrijsklassiekers Life Is Good en Somebody Will was het nog steeds niet genoeg, al vond Patrick het leuk om als een soort act telkens de snoeren uit de microfoons te trekken. Hit You With My Guitar, Anyone That Looks Like You en You Got What It Takes werden er nog moeiteloos door de grieperige Dixie uitgeperst, waarschijnlijk omdat hij zijn endorsement bij B&Ch guitars binnen heeft en hij de hele avond op zijn ‘keigave’ nieuwe bas zat te vingerverven.

Zweedse kok-Engels

Tijdens de Boogie Disease had het inmiddels behoorlijk beschonken publiek nu eens de Mexicaanse worstelmaskers over hun harsessen getrokken, een hilarisch gezicht vanuit het Hangovers point of view. Maar dit was allemaal nog niet genoeg voor de onverzadigbare worstelaars, inclusief de net binnen gedropen Jeroen v/d Venusheuvel. We Want More, We Want More was keer op keer het credo, dus floepten El Demento, Pat Boots, Bobby Cash en Dixie Dodge er nog één verse keutel uit. Het door Bob bedachte Big Tit Boogie kreeg een nagenoeg foutloze uitvoering, ondanks dat de mannen het nummer 2 dagen hiervoor ter plekke in de oefenruimte bedacht hadden. Omdat Pat nog geen tekst voor de coupletten had zong hij het in een soort “Zweedse kok-Engels”, aldus Bob.

Geflikkerd

Toen alle apparatuur afgesloten was, kwam Tegel nog Sman binnendruppelen om aan deze gedenkwaardige Cowboyfilm een einde te blazen, werd Jacqie samen met de versterkers, boxen en gitaren achterin de Dodge geflikkerd en lieten The Hangover Cowboys Wormerfeather City hun hoeven zien, een grote stofwolk achterlatend, op weg naar een nieuw avontuur…

Paskwol Kiernieter

GENOEG FRIKADELLEN  concerstverslag The Hangovers in De Groote Weiver, 5-1-2013

Het jaar was nog maar koud begonnen, of The Hangovers stonden alweer op een of ander podium. Geheel in de traditie van vorig jaar speelden de mannen de eerste zaterdag van januari in De Groote Weiver in Wormerveer. Vorig jaar nog met Madame Helga en La Fromage, dit keer samen met de punkrockers van The Attic Toons en de classic rockband Wasted Generation.

Was het de vorige editie al behoorlijk druk, ditmaal was de tent helemaal afgeladen vol. Debet hieraan was ongetwijfeld dat The Attic Toons voor hun 2e optreden ooit behoorlijk wat fans hadden meegenomen. De Fanovers wisten dit keer ook de weg naar het Weiver te vinden, het ligt hemelsbreed gelukkig niet al te ver bij de bomenbuurt in Wormerveer vandaan. “The Tree Neighbourhood” is namelijk een woonwijk met een hoge populatie aan populieren, maar ook aan Hangoverfans, vandaar.
 
De spits werd afgebeten door de jonge honden van The Attic Toons met frisse en eigen poppy punksongs. Pat moest even met zijn megafoon het café in om de Toonheads richting de zaal te drijven, maar toen stroomde de tent dan ook mutje vol. Springend op het podium, korte broek aan, omvallende microfoonstandaards en de setlist geschreven op een pizzadoos, zo werkt dat bij deze mannen!

Ondanks dat Pat zijn megafoon actie herhaalde, was het bij Wasted Generation iets minder druk in de zaal. Met verve sloegen de mannen zich door classic rocknummers als Smoke On The Water, Rocking In The Free World, One en Tie Your Mother Down. De hoogste noten werden gehaald door frontman en Nickelbackfan Peter Biersteker, en de gitaristen wisten ook de juiste vakjes op hun hals wel te vinden!
 
Hierna was het toch echt Hangover Time wat de klok sloeg! De Fanovers Rik, Jeroen, Henk-Jan, Ronnie, Pim, Roy, Peter, Michel, Sandra, John, Jos, René, Karin, Hans, Ronald, Mirjam, Theo, Tony, Keeswillem enz. enz., en de van de Geer vrouwen snelden zich naar de zaal. Nog maar net binnen zagen ze hoe Pat Boots al tijdens de opener Baby, I’m Not Gonna Cry zijn colbert en bloes uitdeed, ronddwaalde als een of andere bezetene uit The Exorcist en het woord ‘podiumbeest’ niet bepaald licht opnam.
 
Ondanks een beroerd podiumgeluid sloeg Bob zich heldhaftig door de riffs en solo’s van nieuwe liedjes als Evan On Repeat en Get Up From The Barstool. Speelde Dixie een jaar terug tijdens zijn debuut in ’t Weiver nog met knikkende zwikaas knieën, nu was hij een groovende baken van rust met de eeuwige glimlach van een Amerikaanse TV dominee.

El Demento, de enige echte Hangover binnen The Hangovers, was na het bacchanaal van kerst, oud en nieuw en Nieuwjaarsborrels net op tijd hersteld om zich de intro’s en breaks van de complexe Hangoversongs te herinneren. Hierdoor hoefde de speciaal uit Frankrijk overgekomen Tony Welman, die ooit met Pat, Bob en Dirk in de band Hand Of Fate gespeeld had, niet de drumsticks over te nemen. Tony kon nu gewoon lekker als een geflipte kangaroe door de zaal van het Weiver springen; hij had er in zijn tijd in Frankrijk duidelijk wat dansjes bijgeleerd.

Toen gekke Patrick en zijn mannen werden afgevoerd met de Boogie Disease, drommelden de flabergastte fans weer richting café, waar de speciaalbiertjes, wijntjes en Oostblokcola’s gretig aftrek vonden. Resumerend over het geluid in de zaal met muzikant en producer Theo Vogelaars kwam ik er ineens achter dat er veel belangrijkere zaken bestaan dan muziek.
 
Zijn vriendin Mirjam, zus van de hierboven vermelde Tony Welman, was de aanleiding hiervan. Tegen 3 uur sluitingstijd was ze koppen aan het tellen in verband met wie er allemaal meeging voor het “hoedje toe” op de Wilhelminastraat. “Ik weet niet of we genoeg frikadellen hebben…zijn er nog wel genoeg frikadellen?” sprak ze verontrust; de zin van het leven tot in de essentie teruggebracht. En een App waarop je kunt zien hoeveel frikadellen er nog in je vriezer liggen bestaat helaas nog niet.
 
Paskwol Kiernieter

**********************************************************************************************

GEMASKERD BAL IN BAR BABBELS